Rebellion zwycięża, mistrzowie znani

Zespół Rebellion Racing wygrał wyścig Petit Le Mans na torze Road Atlanta. Po przejechaniu przez załogę nr 12 tysiąca mil, poznaliśmy także mistrzów sezonu 2013 ALMS.

Było co oglądać – tegoroczne Petit Le Mans, z pewnością dostarczyło kibicom sporo emocji co do walki pojazdów o mistrzostwo serii – choć nie działo się to tym razem w czołowej kategorii P1, gdzie wszystko już przed wyśćigimiem było jasne. W dodatku, niespodziewana awaria w prototypie HPD od Muscle Milk odebrała nam tu również szansę na walkę z goszczącą w Braselton Lolą zespołu Rebellion – ten, bez problemów dojechał do mety na czele, po raz drugi z rzędu wygrywając prestiżową batalię na Road America. Wiele działo się za to w innych kategoriach, gdzie dopiero wyniki Petit Le Mans decydowały o mistrzostwie serii – choć ostatecznie puchary trafiły do kierowców, którzy już przed wyścigiem stali na czele klasyfikacji generalnych. Inaczej stało się tylko w kategorii PC – tu feralny incydent z pierwszej godziny sprawił, że Mike Guasch od początku miał spore obawy co do utrzymania prowadzenia w klasyfikacji – a wskutek piątego miejsca i wygranej głównego konkurenta, mistrzostwo przegrał jednym punktem.

W P1 od początku było wiadomo, że czeka nas tu wyłącznie rywalizacja Muscle Milk z Rebellionem o samą wygraną. Przez pierwszą godzinę, walka była ciekawa – gdy jednak Neel Jani popełnił błąd, pod koniec pierwszej godziny uderzając w wyjeżdżający z boksów prototyp PC nr 52, drobne naprawy i nałożona kara dała załodze nr 6 z HPD 2 okrążenia przewagi. Szwajcarski zespół próbował tą stratę zmniejszać, wskutek kolejnych neutralizacji skurczyła się ona do jednego okrążenia – decydującą okazała się jednak awaria układu chłodzenia HPD z piątej godziny wyścigu, która w 15 minut wyeliminowała pojazd z walki. Od tamtej pory Lola nr 12 jechała na czele bez przeszkód – i tak dojechała do mety, drugi raz wygrywając Petit Le Mans. Załoga Dyson Racing nie stanowiła tu konkurencji, z czasem spadając za czołowe prototypy P2 – Deltawing natomiast kilkakrotnie ulegał awarii, ostatecznie odpadając w godzinie piątej.

W P2, (podobnie zresztą, jak w P1), zaczęło się od zmian źle dobranego ogumienia – poranny deszcz zasugerował, że na starcie będą potrzebne opony deszczowe. Wtedy był to błąd, a pojazdy szybko pojawiały się w boksach – później jednak, do połowy wyścigu deszcz na torze się pojawiał, co podczas regularnych pit-stopów zmuszało załogi do zakładania "deszczówek". Po pierwszych zjazdach, na czele był Guy Cosmo w prototypie nr 552 – a załoga walczącego o mistrzostwo Scotta Sharpa, nr 01 od Extreme, jechała przed tą lidera klasyfikacji, Scotta Tuckera z nr 551. W dodatku, z czasem 01 wyszła na prowadzenie – co sprawiało, że mistrzem zostałby Sharp. Załoga nr 552 jechała jednak tuż za liderami, raz po raz odbierając załodze Sharpa prowadzenie – a podczas jednej z neutralizacji w ostatnich godzinach, pit-stopu nie odbył Marino Franchitti z 551, zbliżając się przez to do czołowej dwójki. Kiedy trzy prototypy jechały jeden-za-drugim, załoga nr 551 wyprzedziła kolegów z 552, co dawało mistrzostwo Scottowi Tuckerowi – a gdy pod koniec wyścigu 551 pokonała także tą z nr 01, wszystko było już jasne.

W PC, emocji dostarczyła nam za to... Lola ekipy Rebellion, która w pierwszej godzinie wyścigu uszkodziła pojazd lidera klasyfikacji, Mike'a Guascha z nr 52. To sprawiło, że Amerykanin spadł na koniec stawki – nadal jednak uczestniczył w wyścigu, a więc zdobywał punkty. I tu pytanie – czy zdobędzie ich na tyle, by utrzymać 11-punktową przewagę nad Chrisem Cummingiem z nr 8? Ta załoga, mimo startu z boksów utrzymywała się w czołówce – a gdy wypadkowi uległ prototyp nr 18 Tristana Nuneza, a awarii nr 9 od RSR, stała się ona głównym kontrkandydatem dla świetnie jadących kierowców ekipy 8Star. Załogi nr 25 i 8 walczyły w drugiej połowie wyścigu o zwycięstwo – gdyby wygrała ta od BAR1, Cumming jednym punktem pokonałby Guascha, odbierając mu mistrzostwo. I tak właśnie się stało – w ostatnich dwóch godzinach, Kyle Marcelli z nr 8 wyprzedził Oswaldo Negriego, z czasem budując kilkudziesięciosekundową przewagę – i choć ta spadła ostatecznie do 11 sekund, ze zwycięstwa cieszyła się załoga nr 8 – a z mistrzostwa Chris Cumming.

Jak to zwykle bywało w tym sezonie, najwięcej działo się w szerokiej kategorii GT. Tu jednak, po objęciu prowadzenia na początku wyścigu przez Vipera nr 91, jego załoga długie godziny nie pozwalała odebrać sobie pozycji lidera – a kierowcy Corvette, BMW i Ferrari walczyli za Viperem o czołowe pozycje. Dopiero 3.5 godziny po starcie, prowadzenie Ryanowi Dalzielowi odebrał Robin Liddell z Ferrari nr 62 od Risi – a nieco później, Viper zaliczył feralny kontakt z prototypem PC, spadając przez to na dalsze pozycje w swojej kategorii. Wskutek neutralizacji, do czołówki dołączyło za to Porsche nr 17 od Team Falken Tire – i to ono zaczęło tu prowadzić, choć z drugiej strony, przez dłuższy czas aż 6 pojazdów jechało tu bardzo blisko siebie, raz-po-raz zmieniając się miejscami.

2 godziny przed metą, neutralizacja okazała się feralna dla Ferrari nr 62 i Corvette nr 3 – błędnie zaplanowany pit-stop nałożył na te załogi całe okrążenie straty do liderów – przez co na czele pozostało Porsche nr 17 i dwa BMW. W końcówce, Ferrari zaryzykowało i przedłużając pit-stop, wróciło do walki o czołowe pozycje – udało się mu jednak wyprzedzić tylko BMW nr 55. To z nr 56 walczyło natomiast o zwycięstwo, tym bardziej, że problemy miała konkurencyjna dla Dirka Müllera Corvette nr 3 – ostatecznie jednak załoga Niemica dojechała do mety za Porsche, a Corvette przyjechała jako szósta, zapewniając mistrzowski tytuł Janowi Magnussenowi i Antoniemu Garcii.

W kategorii GTC, do czynienia znów mieliśmy z walką załóg nr 22 od Alex Job Racing i nr 45 od Flying Lizards – choć o zwycięstwo starały się tu także inne ekipy, przede wszystkim TRG, która przez dłuższy czas przedzielała faworytów rywalizacji. Cała trójka jechała blisko siebie, nie pozwalając ustalić, w jakim układzie zjawi się ona na mecie – przy czym nawet i trzecie miejsce wystarczało dla Jeroena Bleekemolena i Coopera MacNeila, by zdobyć mistrzostwo. Gdy jednak na 2 godziny przed metą, usterka w ich Porsche strąciła załogę nr 22 na miejsce piąte, sytuacja zaczęła się komplikować – lecz tuż przed końcem wyścigu, awarii uległo Porsche nr 66 od TRG, przez co kierowcy AJN "awansowali" na miejsce czwarte. Właśnie na tym dojechali oni ostatecznie do mety – i choć wyścig wygrali Spencer Pumpelly i Nelson Canache, to jednak z mistrzostwa cieszyli się Bleekemolen i MacNeil.

Poz	Nr	Kierowcy			Klasa	Zespół			Rezultat
1	12		Nick Heidfeld Neel Jani Nicolas Prost	1	P1		Rebellion Racing		394 okr.
2	551		Scott Tucker Ryan Briscoe Marino Franchitti	1	P2		Level 5 Motorsport		+6 okr.
3	01		Scott Sharp Anthony Lazarro David Brabham	2	P2		Extreme Speed Motorsport		(+1.39)
4	552		Jonny Kane Peter Dumbreck Guy Cosmo	3	P2		Level 5 Motorsport		+7 okr.
5	8		Kyle Marcelli Chris Cumming Stefan Johansson	1	PC		BAR1 Motorsports		+14 okr.
6	25		Sean Rayhall Oswaldo Negri Jr.	2	PC		8Star Mishumotors		(+11.44)
7	05		Jonathan Bennett Tom Kimber-Smith Mark Wilkins	3	PC		CORE Autosport		+17 okr
8	17		Wolf Henzler Bryan Sellers Nick Tandy	1	GT		Team Falken Tire		+19 okr.
9	56		Dirk Müller John Edwards Bill Auberlen	2	GT		BMW Team RLL		(+0.74)
10	62		Olivier Beretta Matteo Malucelli Robin Liddell	3	GT		Risi Competizione		(+1.10)
11	16		Chris Dyson Chris McMurry Tony Burgess	2	P1		Dyson Racing Team		+20 okr.
12	55		Uwe Alzen Maxime Martin Jörg Müller	4	GT		BMW Team RLL		(+4.35)
13	93		Jonathan Bomarito Kuno Wittmer Tommy Kendall	5	GT		SRT Motorsports		+21 okr.
14	3		Jan Magnussen Antonio Garcia Jordan Taylor	6	GT		Corvette Racing		(+10.85)
15	91		Marc Goossens Dominik Farnbacher Ryan Dalziel	7	GT		SRT Motorsports		+22 okr.
16	06		Patrick Long Colin Braun Michael Christensen	8	GT		CORE Autosport		(+11.42)
17	02		Ed Brown Johannes van Overbeek Rob Bell	4	P2		Extreme Speed Motorsport		+25 okr.
18	23		Leh Keen Townsend Bell Johnny Mowlem	9	GT		Team West Alex Job Racing		(+27.98)
19	4		Oliver Gavin Tommy Milner Richard Westbrook	10	GT		Corvette Racing		(+1:02.14)
20	7		Rusty Mitchell Tomy Drissi James French	4	PC		BAR1 Motorsports		+29 okr.
21	52		Mike Guasch David Cheng Dane Cameron	5	PC		PR1 Mathiasen Motorsports		+35 okr.
22	45		Nelson Canache, Jr. Spencer Pumpelly Madison Snow	1	GTC		Flying Lizard Motorsport		+37 okr.
23	27		Patrick Dempsey Andy Lally Joe Foster	2	GTC		Dempsey Racing		(+5.84)
24	11		Mike Hedlund Jan Heylen Jon Fogarty	3	GTC		JDX Racing		(+6.34)
25	22		Cooper MacNeil Jeroen Bleekemolen Sebastiaan Bleekemolen	4	GTC		Alex Job Racing		+38 okr.
26	44		Seth Neiman Dion von Moltke Brett Sandberg	5	GTC		Flying Lizard Motorsport		+50 okr.
27	66		Ben Keating Damien Faulkner Craig Stanton	6	GTC		TRG		+55 okr.
28	31		Nicolas Armindo Angel Andres Benitez Christina Nielsen	7	GTC		NGT Motorsports		+56 okr.
NSK	9		Bruno Junqueira Duncan Ende	-	PC		RSR Racing		+99 okr.
NSK	10		Charlie Putman Charles Espenlaub Darren Law	-	GTC		Dempsey Racing		+117 okr.
NSK	0		Andy Meyrick Katherine Legge	-	P1		Deltawing Racing Cars		+185 okr.
NSK	6		Klaus Graf Lucas Luhr Romain Dumas	-	P1		Muscle Milk Pickett Racing		+194 okr.
NSK	18		Tristan Nunez Charlie Shears	-	PC		Performance Tech Motorsports		+273 okr.
NSK	48		Bryce Miller Marco Holzer Emmanuel Collard	-	GT		Paul Miller Racing		+318 okr.
NST	30		Henrique Cisneros Jakub Giermaziak Mario Farnbacher	-	GTC		NGT Motorsports