Historia obiektu EchoPark Speedway
EchoPark Speedway, dawniej znany jako Atlanta Motor Speedway, to kultowy tor wyścigowy w Hampton w stanie Georgia. Przez lata tor przechodził wiele renowacji, ale także i kryzysów.
Początki
Historia EchoPark Speedway zaczyna się od wielkiej ambicji i jeszcze większych problemów finansowych. 8 kwietnia 1958 roku gazeta The Atlanta Constitution poinformowała, że First Georgia Securities Corporation, kierowana przez Richarda W. Kinga, ogłosiła plany budowy toru wyścigowego wartego milion dolarów, który miał pomieścić 50 000 widzów i rozciągać się na 400 akrach ziemi, około 32 kilometrów na południe od Atlanty. Projektanci snuli wizje obiektu, który stanie się drugim co do wielkości torem wyścigowym w Stanach Zjednoczonych – zaraz po legendarnym Indianapolis Motor Speedway.
Do sfinansowania przedsięwzięcia zorganizowano publiczną sprzedaż akcji – 479 550 sztuk po cztery dolary. Do inwestycji zaproszono znanych kierowców wyścigowych: Curtisa Turnera i Joeya Weatherly'ego mianowano dyrektorami sportowymi toru. Plany były ambitne, lecz rzeczywistość szybko je zweryfikowała. Do końca lipca 1958 roku sprzedano akcje jedynie za 40 000 dolarów. Budowa wielokrotnie się opóźniała. Weatherly publicznie przyznał: „Namalowali nam piękny obraz... ten obraz nie jest już tak piękny”.
Kilkudziesięciu inwestorów wycofało się z projektu. Czterech spośród pięciu założycieli zrezygnowało, zanim obiekt zdążył otworzyć podwoje. Ostatecznie za 1,8 miliona dolarów wykończono tor w wersji absolutnie minimalnej. Furman Bisher, ówczesny redaktor sportowy The Atlanta Journal, relacjonował niezbyt poetycko: „Część dolnych trybun była tak nisko, że kibice nie mogli zobaczyć nic ponad murem oporowym. Jedynym zapleczem sanitarnym na płycie toru była toaleta z trzema otworami”.
Mimo tych niedogodności, 31 lipca 1960 roku tor Atlanta International Raceway (wówczas nosił taką nazwę) o długości 1,5 mili uroczyście zainaugurował swoją działalność. W wyścigu zwyciężył Fireball Roberts.
Fireball Roberts wins the first-ever race at what was the Atlanta International Raceway — the inaugural #Dixie300 on 𝐉𝐮𝐥𝐲 𝟑𝟏,𝟏𝟗𝟔𝟎.
— Brent Wright (@RavensBrent) February 16, 2026
Roberts started from the pole position and led 32 laps. #NASCAR pic.twitter.com/kWYE8hYTRW
Wielki kryzys
Pierwsze dekady działalności toru w Hampton w stanie Georgia to pasmo wzlotów i upadków. Obiekt szybko stał się miejscem emocjonujących wyścigów, przyciągając tłumy kibiców, jednak za fasadą sportowych emocji kryły się poważne problemy finansowe. Już w latach 60. i 70. przyszłość toru wydawała się niepewna – kolejne sezony przynosiły straty i organizacyjne zawirowania.
W 1971 roku obiekt został zrestrukturyzowany w ramach postępowania bankructwowego zgodnie z rozdziałem dziesiątym amerykańskiego prawa upadłościowego. W kolejnych latach tor przechodził z rąk do rąk, a stanowisko dyrektora generalnego obejmowało kilku ludzi. Wśród nich na krótko znalazł się nawet były prezydent NASCAR, Mike Helton. Ostatecznie względną stabilizację przyniosło dopiero powierzenie zarządzania Waltowi Nixowi, który przez większość następnych dwóch dekad pozostawał kluczową postacią w funkcjonowaniu obiektu.
Mimo finansowych trudności tor przyciągał uwagę wpływowych postaci, w tym przyszłego prezydenta Stanów Zjednoczonych Jimmy'ego Cartera, który jako fan wyścigów zapraszał środowisko motorsportowe na grilla w rezydencji gubernatora, a później także do Białego Domu, gdy objął funkcję głowy państwa.
Era Brutona Smitha
Prawdziwy przełom nastąpił 23 października 1990 roku, gdy tor odkupił Bruton Smith i jego firma Speedway Motorsports (SMI). Nowy właściciel natychmiast zmienił nazwę obiektu z Atlanta International Raceway na Atlanta Motor Speedway i rozpoczął szeroko zakrojoną modernizację. Już rok później powstała trybuna East Turn Grandstand, zwiększająca pojemność o 25 000 miejsc oraz oferująca 30 luksusowych lóż.
Pod kierownictwem dyrektora generalnego Eda Clarka obiekt przeszedł prawdziwą metamorfozę. W 1992 roku wybudowano 2,5-milowy układ drogowy typu roval, łączący główny owal z sekcją wewnętrzną toru. W 1994 roku otwarto Tara Place – dziewięciopiętrowy budynek mieszczący 46 luksusowych apartamentów, kompleks biurowy oraz dodatkowe loże. Rok później do użytku oddano trybunę Earnhardt Grandstand.
Jednak największa zmiana nastąpiła w 1997 roku. Kompleksowa przebudowa zmieniła układ toru: linia start-meta przeniesiona została z zachodniej na wschodnią stronę obiektu, a sam owal zmienił się w quad-oval o długości 1,54 mili. Jednocześnie otwarto nowe trybuny, zwiększając liczbę luksusowych lóż do 137. W ramach przebudowy wybudowano również ćwierćmilowy owal do wyścigów legendcar. Tor w nowej konfiguracji oferował widzom możliwości obserwacji wyścigu z zupełnie nowych perspektyw.
Superspeedway
Kolejna wielka zmiana przyszła w 2022 roku i wywołała ogromne emocje zarówno wśród kibiców, jak i specjalistów. Zarządcy toru podjęli decyzję o kolejnej rekonfiguracji nawierzchni – tym razem zwiększono nachylenie zakrętów z 24 do 28 stopni i znacznie wygładzono powierzchnię jezdni. Celem było uzyskanie efektu jazdy w zwartej grupie, porównywalnej z wyścigami na słynnych superspeedwayach – Daytona i Talladega.
Eksperyment okazał się przełomowy. Wyścigi na „nowej” Atlancie stały się jedną z najbardziej dyskutowanych nowości w kalendarzu NASCAR – zwolenników zachwycała intensywność walki w draftingu, krytycy kwestionowali czy tradycyjny charakter toru nie został zatracony. Byli też tacy, którzy nie akaceptowali określenia superspeedway, twierdząc, że ten jest zarezerwowany dla obiektów Daytona International Speedway i Talladega Superspeedway.
EchoPark Speedway
W czerwcu 2025 roku SMI ogłosiło siedmioletnią umowę sponsorską z firmą EchoPark – biznesem z branży motoryzacyjnej należącym do rodziny Smithów. Na mocy tej umowy tor oficjalnie zmienił nazwę na EchoPark Speedway, kończąc tym samym 35 lat funkcjonowania pod szyldem Atlanta Motor Speedway.
Nowa nazwa wpisała się w długą tradycję sponsorskich rebrandingów w świecie NASCAR, jednak dla wielu fanów tor wciąż nazywa się Atlanta Motor Speedway.
W ciągu roku tor gości dwa weekendy NASCAR Cup Series – wiosną i latem, a towarzyszą im wyścigi drugiej i trzeciej ligi NASCAR. Obiekt gościł również produkcje filmowe – kręcono tu m.in. Smokey and the Bandit II (1980), Stroker Ace (1983) oraz Logan Lucky (2017), gdzie tor posłużył jako dubel Charlotte Motor Speedway.
Najciaśniejszy finisz w historii toru
25 lutego 2024 roku, podczas wyścigu Ambetter Health 400, tor w Hampton wpisał się na stałe w kroniki NASCAR. Już na drugim okrążeniu doszło do karambolu z udziałem 16 samochodów – największego zbiorowego wypadku w historii obiektu. W kraksy uczestniczył między innymi Daniel Suárez, którego Chevrolet doznał poważnych uszkodzeń.
Jego pojazd udało się jednak naprawić, a sam Meksykanin wrócił do walki o czołowe miejsca (w końcu to superspeedway, może mniejszy od Daytony, czy Talladegi, ale wszystko jest możliwe). Na ostatnim okrążeniu z czwartego zakrętu wyłoniły się trzy samochody jadące równolegle – Suárez na zewnątrz, Ryan Blaney wewnątrz i Kyle Busch pomiędzy nimi.
Suárez wygrał o 0,003 sekundy – ustanawiając nowy rekord najciaśniejszego finiszu w historii toru, poprzednio należący do Kevina Harvicka z 2001 roku (0,006 sekundy). Wyścig zanotował przy tym 48 zmian prowadzenia między 14 różnymi kierowcami – więcej niż kiedykolwiek wcześniej w Atlancie.
3-WIDE AT THE LINE! WHAT A FINISH. Repost to congratulate Daniel Suárez on his Atlanta Motor Speedway WIN! pic.twitter.com/RdewRqJiwg
— FOX: NASCAR (@NASCARONFOX) February 26, 2024
Dla wielu kibiców ten finisz stał się najlepszym argumentem za tym, że przebudowa toru z 2021 roku przyniosła zamierzony efekt – Atlanta jest dziś jedną z najbardziej widowiskowych aren w kalendarzu NASCAR.
W niedzielę czeka nas kolejny wyścig NASCAR Cup Series właśnie na tym obiekcie. Transmisja rywalizacji Autotrader 400 (dawniej Ambetter Health 400) na antenie Motowizji, zielona flaga przewidziana jest na 21:19.
